A viceportavoz do Grupo Popular, Paula Prado, contrapuxo hoxe no Pleno do Parlamento de Galicia “o modelo do Goberno de Pedro Sánchez, que abandona aos concellos, non financia o que lle corresponde e impón obrigas sen recursos; e o modelo da Xunta, que está costeando innumerables servizos e competencias que son municipais ou que son competencia doutras administracións”.
Paula Prado criticou ao PSdeG que “non veñen aquí a falar seriamente de financiamento local, senón a tapar a vergoña do novo modelo de financiamento que promove o Goberno de Pedro Sánchez, un modelo que sacrifica a igualdade dos españois para manterse na Moncloa, atendendo as esixencias dos seus socios independentistas e rachando co principio de solidariedade territorial”.
“A Xunta asume competencias que claramente corresponden ás deputacións provinciais e aos concellos de máis de 20.000 habitantes, como as emerxencias, os parques de bombeiros, os GES, as agrupacións de voluntarios de protección civil ou o financiamento do servizo de axuda no fogar, ao que, logo do acordo acadado coa Fegamp, pasará de aportar 148 millóns de euros este ano a máis de 220 millóns en 2028”, indicou a viceportavoz popular.
INCREMENTO DO FONDO DE COOPERACIÓN LOCAL
Neste sentido, Paula Prado asegurou que este servizo “sería moito mellor se o Goberno de Sánchez pagase dunha vez os máis de 2.900 millóns de euros que o Estado debe a Galicia pola prestación da dependencia, ao tempo que aporte de maneira definitiva o 50 por cento que lle corresponden por esta lei para a atención aos dependentes de Galicia”.
Respecto do Fondo de Cooperación Local da Xunta, Prado subliñou que “non deixou de medrar nos últimos anos, marcando un novo récord en 2026 ao chegar aos 187 millóns de euros, logo de incrementarse un 12 por cento respecto ao pasado ano”.
Para rematar, Paula Prado referiuse á situación que se viviu na Deputación de Lugo, onde “o BNG garantiu o sentido do seu voto non para esixir a dimisión do señor Tomé, acusado publicamente dunha agresión sexual, senón por 500.000 euros: un acordo económico, o chamado pacto guarro, que permitiu manter no poder a quen debía dar explicacións políticas”.
“Cando falen de ética, de feminismo ou de financiamento xusto, a pregunta é inevitable: os recurso públicos están ao servizo da cidadanía ou son moeda de cambio para manter cargos a calquera prezo”, cuestionou.
